เธอจะกลับไปหาคนเดิม...ที่เธอเคยรัก...
ส่วนฉันคนนี้ เธอบอกว่า รู้สึกว่าเป็นน้องสาวมาได้เดือนนึงแล้ว
ไม่ได้รู้สึกรักแล้ว ไม่ได้รักแบบคนรักอีกแล้ว เธอพูด..ทุกอย่างก็จบ..
ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเธอหมดรักแล้ว...
ถึงฉันจะพยายามปรับตัวเองแค่ไหน ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว
วันเวลาที่ผ่านมาที่ฉันได้รู้จักเธอ ได้อยู่กับเธอ ฉันมีความสุขมาก...
แต่วันเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ..เร็วจนฉันตั้งรับไม่ทัน
เจ็บ..เสียใจ..อยากมีเธอเหมือนวันวาน..แต่เธอก็ยืนยันหนักแน่น...
ฉันคงต้องยอม...และที่ผ่านมาฉันก็ยอมเธอมาตลอด...
อยากบอกว่าฉันรักเธอมาก..มากชนิดที่ว่าฉันเองก็ไม่คิดว่าจะมากมายขนาดนี้เลย...
เมื่อจบ..เมื่อเจ็บ..จึงได้รู้ตัว..
นานมาแล้วเธอเคยบอกว่าให้ฉันบอกรักเธอทุกวัน...ก่อนนอนให้บอกเธอหลับฝันดี...
เธอจะยังจำมันได้รึเปล่า...สำหรับฉันแล้ว ฉันจดจำได้ทุกคำที่เธอบอกกับฉัน...
ต่อไปคงไม่มีอีกแล้ว...ฉันไม่มีเธออีกต่อไปแล้ว...
ถึงตอนนี้...ฉันยังยืนยันคำเดิมนะ...ว่า "ฉันรักเธอ" "ยังรักพี่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย"
วันนี้ครบรอบวันสำคัญที่สุดของฉัน (ฉันอยากบอกว่าวันของเราสองคน แต่คงใช้คำว่า "เรา" ไม่ได้อีกแล้ว)
และเป็นเดือนที่ฉันได้รู้จักกับเธอ ได้รักเธอ ในวันเกิดของฉัน
แต่ปีนี้คงเป็นวันเกิดที่แสนเศร้าที่สุด...
ที่ผ่านมาเคยคิดว่า ก็แค่อกหัก เสียใจ เดี๋ยวคงผ่านไปเอง
แต่พอมาเจอกับตัวเอง...รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยากมาก
เธออาจจะเคยบอกว่าไม่นาน เธอไม่เห็นร้องไห้เลย...
เป็นไปได้ไหมว่าเธอไม่เคยรักใครมากพอจริงๆ...
แต่สำหรับฉันแล้ว...มันมาก ถึงขนาดที่ว่าพึ่งรู้ตัวตอนนี้เอง...
เจ็บอีกแล้วสิใจ...ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน...เธอคือคนแรกจริงๆ...