..เหนื่อยนักก็กลับบ้าน..

เข้ามาในไดฯอีกครั้ง รู้สึกอบอุ่น ที่เห็นอิเจ๊ พี่น้องคนเล็ก ยังเข้ามาทักทายกัน ทั้งๆที่เจนหายไปนานมาก ดีใจจริงๆค่ะ บ้านในไดฯยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม ทำไมนะ เจนถึงได้ออกจากบ้านไปนานแสนนาน สุดท้ายก็กลับมา เพราะเจ็บปวดกับเรื่องราวภายนอก การมีชีวิตอยู่ในโลกส่วนตัวบางทีอาจจะเหมาะกับเจนที่สุดแล้วก็ได้...

            ข้างนอกมันเจ็บปวดและทรมานเหลือเกิน ขอกลับเข้ามาพักในที่ที่อบอุ่นและปลอดภัยกับใจที่สุดอีกครั้ง พี่ A (นามสมมติ) ทำให้เจนมีความสุขมากกว่าตอนอยู่ในไดฯก็จริง แต่ว่ามันแลกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุดเหมือนกัน...ถามว่าคุ้มค่ามั๊ย กับการออกไปเจอโลกภายนอกครั้งนี้ ก็อาจจะคุ้มค่าก็ได้นะ ทำให้มีความสุขแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนได้

            มีอย่างที่ไหนร้องไห้กับแค่เพียงคำพูดง่ายๆสั้นๆของคนที่เรารัก แต่เป็นคำพูดที่เราซึ้งใจ ดีใจจนน้ำตาไหล หลายครั้งเหมือนกัน เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ คิดถึงทีไรก็ยังรู้สึกว่าอบอุ่นอยู่ในใจลึกๆ แต่ที่เสียใจจนน้ำตาไม่ยอมหยุดไหลก็บ่อยเหมือนกัน...ทั้งสองอย่างนี้เป็นอะไรที่ไม่เคยเจอเลยมาก่อนเลย

            พี่ A ให้อะไรกับเจนมากมายเหลือเกินนะ เจนจะเก็บมันไว้เป็นความทรงจำ ถึงเราจะเลิกกันแล้ว แต่สิ่งที่ดีๆ ก็ยังคงชัดเจนอยู่ในใจเจนเสมอ เจนจะพยายามคิดถึงแต่สิ่งดีดีๆที่พี่ A เคยให้เจน เจนขอมีความสุขอยู่กับความทรงจำ ดีกว่าเจ็บปวดเพราะความจริงจากปัจจุบัน

            อยากเขียนหนังสือให้พี่ A อีกซักเล่มเหมือนกัน ส่งท้ายความสัมพันธ์ระหว่างเรา แต่คงเป็นอะไรสั้นๆมากกว่า ว่าจะลองเขียนดู...

            เวลาที่ได้อยู่กับคนที่เรารัก มันเป็นความอบอุ่นที่เหมือนกับฝันไป แทบจะไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นความจริง เจนมีความสุขมากๆ แต่มันกลายเป็นแค่ความทรงจำเท่านั้น แต่เมื่อไหร่ที่คิดถึง ก็รับรู้ถึงความสุขในตอนนั้นชัดเจนจริงๆ

            พี่ A เคยบอกว่าห้ามเจนไปมีใคร มีพี่ A ได้คนเดียว เจนดีใจมากที่ได้ยินแบบนั้น แต่ตอนนี้พี่ A คงลืมไปแล้วทุกอย่างที่เคยพูด ที่เคยบอกกับเจน

            เมื่อหมดรัก อะไรๆก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ทั้งนั้น...มีแต่เจนที่ยังคงรัก และไม่เคยลืมพี่ A เลย พี่ A คะ เจนรักพี่ A รักพี่ A ที่สุด

            อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง จะเป็นไปได้ไหม พี่ A ตอบมาชัดเจนแล้วว่า ไม่ได้ เจนเจ็บ...เสียใจจริงๆ...

วันนี้ วันที่ 13 ครบรอบ 11 เดือนนับจากวันที่เราคุยเอ็มกันครั้งแรก และจะครบ 1 ปีเต็มในวันที่เราคุยกันประโยคแรก ในวันเกิดเจน ที่ฝ่ายที่ A  ทุกภาพยังคงชัดเจนเสมอ เจนยังจำได้แม้กระทั่งว่าวันนั้นเจนใส่เสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ ส่วนพี่ A ก็ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์เหมือนกัน เพราะวันนั้นมีความสุข แต่ 1 ปีนับจากนั้น ทำไมเจนต้องรู้สึกต่างกันจนสุดขั้วขนาดนี้ด้วยนะ

พี่ A คะ เจนคิดถึงพี่ A จัง คิดถึงพี่ A มาก แต่ไม่อาจส่งผ่านความคิดถึงไปถึงพี่ A ได้อีกแล้ว ไม่ว่าจะทาง sms หรือการโทรหา นับจากนี้ไปทุกอย่างจะถูกเขียนลงในไดอารี่ ดีกว่าการเก็บไว้คนเดียว ไม่ได้ระบายความรู้สึกออกมา มันอึดอัดน่าดูเลยนะคะ

พี่ A คะเจนรักพี่ A รักพี่ A ที่สุด  รักพี่ A คนเดียว SET A-C ของเราพี่ A จะยังจำได้รึเปล่าคะ ว่าเราคิดถึงกันที่สุด รักกันที่สุด เจนจะหลุดจากวังวนนี้ได้เมื่อไหร่คะ เจนรู้สึกว่าต้องมีตัวตายตัวแทน เจนคงทำกับคนอื่นไว้เยอะจริงๆนั่นแหละ ใจร้ายกับเขามากพอๆกับที่พี่ A ทำกับเจน เจนคงต้องเจอแต่ความผิดหวังเสียใจต่อไปอีกเรื่อยๆ จนชั่วชีวิตแน่ๆ ...เฮ้อ...คิดแล้วสงสารตัวเองจังค่ะ

เมื่อวานกลับถึงบ้านก็คิดไปว่า ตอนนี้พี่ A ทำอะไรอยู่ คุยกับพี่คนนั้น... หรือนอนดูทีวี หรือปล่อยให้ทีวีดูพี่ A แทนแล้วคะ พี่ A ทันรถเที่ยวแรกรึเปล่าคะวันนี้ วันนี้ที่ทำงานทำอะไรบ้างคะ ได้ไปเดินเม้าท์ เดินจีบใครบ้างรึเปล่าคะ พี่ A ทานอะไรตอนเช้านอกจากกาแฟรึเปล่า แล้วเที่ยงกินยาแล้วทานข้าวไปเยอะรึเปล่าคะ ทานอะไรคะ ก๋วยเตี๋ยวอีกรึเปล่า แล้วช่วงนี้เบื่อข้าวกระเพราไก่รึยังคะ หรือทานข้าวมันไก่ไม่เอาหนังคะ ที่แผนกพี่ A วันนี้มีขนมอะไรทานบ้างคะ เรื่องงานมีใครพูดอะไรหรือทำอะไรให้พี่ A รู้สึกไม่ดีบ้างรึเปล่าคะ แล้ววันนี้พี่ A คิดถึงเจนบ้างรึเปล่า...พี่ A คิดอะไรทำไมวันนี้ไม่มาเจอเจนตามที่นัดคะ แล้วตอนเย็นวันนี้แวะไอทีรึเปล่า ซื้อไก่อีกรึเปล่า ซื้ออะไรไปฝากไพลินคะวันนี้ ของโปรดไพลินรึเปล่าคะ ไพลินกวนพี่ A ให้คอยเปิดปิดประตูบ่อยมั๊ยคะวันนี้ แล้วพี่ A โทรคุยกับใครคะในเวลาที่เคยเป็นเวลาของเราสองคน พี่ A คิดถึงเจนก่อนนอนมั๊ย คอยดูโทรศัพท์ว่าเจนจะโทรไปบ้างรึเปล่า ยังรอฟังเสียง sms จากเจนอยู่มั๊ย พี่ A คะ เจนคิดถึงพี่ A จังค่ะ ถ้าวันนี้ฝนตกพี่ A คงกลับลำบาก เจนจะภาวนาให้ฝนไม่ตกตอนพี่ A กลับนะคะ เดี๋ยวพี่ A ไม่สบาย เพราะพี่ A เป็นแล้ว เป็นนานด้วยอะค่ะ ดูแลตัวเองมากๆนะคะ เจนคงไม่มีสิทธิไปดูแลพี่ A เหมือนอย่างเคยอีกแล้ว แต่ให้รู้ไว้นะคะว่าเจนยังรักและห่วงพี่ A ตลอดเวลา เสมอมา ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย ...วันนึงคงมีใครมาดูแลพี่ A แทนเจน เหมือนที่เจนได้เคยดูแลพี่ A     พี่ A เคยบอกเจนว่าเจนทำหน้าที่ของคนรักได้เป็นอย่างดี เจนดีใจที่พี่ A รู้สึกอย่างนั้น พี่ A คะ เจนรักพี่ A ค่ะ...รักมาก...

.........................................................

เช้านี้ฝนตก...พี่ A เดินทางลำบากรึเปล่า เปียกฝนไหม เจนเป็นห่วง แต่ก็ต้องทนเก็บความห่วงเอาไว้...ถ้าพี่จะสามารถรับรู้ได้...คงดี...